A miña Ítaca

Ulises voltou, despois de todo, a Ítaca.

As mans desfiguradas do meu pai agarran unha navalla prateada que corta redes. Redes ameazantes, redes que son presaxio.

O mar sempre presente, aínda que non estea diante, aínda que sexa soñando e espertes decepcionado coa ilusión de estar aló. Tras unha montaña, outra montaña. Tras o mar, non hai outro mar.

Imaxinar caer ao mar con roupas de auga pesadas, sendo arrastrado cara ó fondo e velo todo dende alí, con esa auga como único ceo posible. Imaxinar coller folgos e saír.

Algúns homes dilúen as súas penas no mar. A súa inmensidade todo o devora, tamén, en ocasións, a eles. A isto puxéronlle de nome naufraxio. Un nunca sabe como sobreporse á perda absoluta.

Se os da costa imos ao interior desbalizámonos por completo. Perder o mar é perder a referencia, desnortarse. As que nacemos no mar, levamos unha rosa dos ventos tatuada no corazón. Ás veces esa rosa palpita, palpita e fainos libres para chegar a Ítaca, aí, ese lugar ao que voltar.

Ulises saiu á aventura, perdeuse e regresou á súa illa. Esta exposición versa sobre os regresos e a importancia de ter un lugar ao que facelo: o fogar. O meu lugar está onde estea o mar, é así a miña árbore xenealóxica. Dende as miñas avoas que traballaban descalzas nas conserveiras, aos meus avós contramestres nos confíns do mundo e pescadores de sardiña no mar de Bueu, o mesmo que marcou para sempre a un deles ensinándolle o significado de perder a un irmán nos brazos. Miña tía Mucha dedicou a súa vida a empacar peixe na fábrica de Massó e miña nai manipula, cada día, peixe conxelado. Eu son filla de todas elas, e son filla de meu pai, que deixou a parte da súa alma e os seus dedos no mar do Canadá. Malia todo, meu pai, a pesar do frío, foi quen de voltar.

Ser xornalista non é máis ca ser aventureira, coma eles. Ser filla da ledicia e do medo, da constante búsqueda nun mundo que nos achica. Eu non son máis que os restos de todo ese sal. 

Captura de pantalla 2018-10-09 a las 14.06.10